Ο Περικλής απευθυνόμενος στους Αθηναίους λέει: «Είμαστε οι μόνοι στους οποίους ο προβληματισμός δεν αναστέλλει τη δράση. » Και προσθέτει: «Οι άλλοι είτε δεν σκέφτονται και είναι απερίσκεπτοι, κάνουν παραλογισμούς, είτε σκεπτόμενοι δεν καταφέρνουν να κάνουν τίποτα γιατί λένε στον εαυτό τους, υπάρχει ο λόγος και υπάρχει ο αντίθετος λόγος. »
Αντιμέτωποι με την πρόκληση του να ζούμε σε έναν τόπο μαγικό αλλά με αυξημένη επικινδυνότητα λόγο του γεωλογικού υποβάθρου, θα σταθούμε στο ύψος των Αθηναίων ή θα κατρακυλήσουμε προς τον σκεπτικισμό και την ανευθυνότητα, αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.
Category: Φιλοσοφία
Η κοινωνία του ρίσκου.
Το 1986, στον απόηχο της καταστροφής του Τσερνομπίλ, ο Ulrich Beck έγραφε για αυτό που φαινόταν ότι θα πρέπει να προσαρμοστούμε: Τον κίνδυνο*. Τον κίνδυνο που προκύπτει από τις επιστημονικές/βιομηχανικές εφαρμογές αλλά όχι μόνο. Τον κίνδυνο που προκύπτει από το γενικευμένο εφησυχασμό που δημιουργεί η ψευδαίσθηση ότι η επιστήμη και η τεχνική μπορεί να μας προστατεύσει από το ρίσκο που πολλές φορές αυτή η ίδια δημιουργεί, αλλά όχι μόνο. Πολλές φορές, ο εφησυχασμός αυτός μετατρέπεται σε κατεύθυνση πολιτικής: Γιατί να μην εκμεταλλευτούμε οικονομικά την Σαντορίνη τώρα που μπορούμε? Γιατί να μην την χτίσουμε απ’ άκρη σε άκρη για να κεφαλαιοποιήσουμε ότι μπορούμε? Για το καλό μας, ούτως η άλλως δεν είναι? Περισσότερα λεφτά, περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερη πρόοδος.
Ξύπνημα
Έτσι όπως είχα βυθιστείστης μέριμνας το στρώμαφωνές ακούω από βουητό“Ξύπνα, κοιμάσαι ακόμα;” “Στ αλήθεια μου συνέβη αυτό;Ή ειν’ τάχα στ’ όνειρό μου;”Δύσπιστα αναρωτήθηκακι άλλαξα το πλευρό μου. Μα πριν ξανά η ρουτίνα μουσε ύπνο βαθύ με ρίξειτράνταγμα έρχεται γερότα μάτια μου ν’ ανοίξει. “Δεν είναι απλά η ιδέα μου,το ‘πιασε η αίσθησή μου,κάτι αλλόκοτο έρχεταινα… Continue reading Ξύπνημα
Περί Μετα-αλήθειας Μέρος Α (Πάνω από την επιφάνεια)
Η εποχή της μετα-αλήθειας με την ένταση και πίεση που ασκεί στο σύγχρονο άνθρωπο προκειμένου να αποδεχτεί το κυρίαρχο αφήγημα για την φύση της ζωής, της κοινωνίας και του ιδίου εμποδίζει την εκπλήρωση των βαθύτερων αναγκών του ανθρώπου.
Πιστεύω
Πιστεύω στη κοινωνία των εθνών, στο σύστημα υγείαςΣτη Δημοκρατία, στη γνώση στη καλλιέργεια,Στη κουλτούρα, στις σπουδέςστη σκληρή δουλειά και στη παραγωγικότητα,Στο ελεύθερο εμπόριο και στην επιστήμη. Πιστεύω στην ιεραρχία και εμπιστεύομαι τη τύχη μουΣε αυτούς σε θέση εξουσίαςΠιστεύω στην ανάπτυξη και στην οικονομική ευημερία. Πιστεύω στη λογική και στον ορθό λόγο,Πιστεύω σε αυτό που μπορεί… Continue reading Πιστεύω
Το τοπίο του lock down – σκέψεις στην σκιά της πανδημίας
Το άρθρο που θα διαβάσετε έχει ένα πολύ βιαστικό τέμπο. Μοιάζει με ένα ξέφωτο που προβάλλει ξαφνικά ανάμεσα στους θάμνους και στα δέντρα. Το γράφει ένας άνθρωπος που τρέχει μες το δάσος. Μια δραστηριότητα που κάνει καθημερινά για χρόνια. Και που ξαφνικά τον οδηγεί στο να σκεφτεί τα ξέφωτα που έχει προσπεράσει στην ζωή του,… Continue reading Το τοπίο του lock down – σκέψεις στην σκιά της πανδημίας
Όταν κοιτάς από ψηλά… (η αναζήτηση της αλήθειας)
Στο προηγούμενο άρθρο έγινε μια προσπάθεια να απαντηθεί το πρώτο σκέλος ενός προβληματισμού που προκύπτει από την παρατήρηση καταστάσεων που συμβαίνουν γύρω μας, αυτό σχετικά με την αιτία της αποσιώπησης των ευχάριστων γεγονότων. Το συμπέρασμα ήταν ότι η απομάκρυνσή μας από τη στενή, εγωιστική σκοπιά και η σύνδεση με τη μεγάλη εικόνα ξεκαθαρίζει και βοηθά… Continue reading Όταν κοιτάς από ψηλά… (η αναζήτηση της αλήθειας)
Όταν κοιτάς από ψηλά… (Η απόδραση προς την ισορροπία)
Τρία γνώριμα στιγμιότυπα: – Οι γειτόνισσες καλημερίζονται. “Τα έμαθες;” ρωτάει η πρώτη. “Τι έγινε;” αποκρίνεται η δεύτερη, ήδη με μια αίσθηση αγωνίας στο βλέμμα της. “Μπήκαν στο σπίτι της Μαρίας, της κόρης του κυρ Ανέστη, το έκαναν φύλλο και φτερό”, ανακοινώνεται το δυσάρεστο μαντάτο και ακολουθούν λεπτομέρειες. – Ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Τη ρουτίνα ταράζει… Continue reading Όταν κοιτάς από ψηλά… (Η απόδραση προς την ισορροπία)
Memento mori
Παρά τις αντίθετες προβλέψεις της μετεωρολογικής υπηρεσίας, γκρίζα σύννεφα μαζεύονται ξαφνικά πάνω από τη λίμνη. Οι ψαράδες κινητοποιούνται, αρχίζουν να μαζεύουν δίχτυα, καλάμια και δολώματα, τα φορτώνουν στα αυτοκίνητά τους. Όλοι εκτός από έναν.Α: Τι κάθεσαι εκεί βρε άνθρωπε; Δεν βλέπεις τον καιρό; Έρχεται καταιγίδα! Δεν τα μαζεύεις σιγά σιγά;Β: Μπα, έτσι κι αλλιώς κάποια… Continue reading Memento mori
Ατενίζω 