Το 1986, στον απόηχο της καταστροφής του Τσερνομπίλ, ο Ulrich Beck έγραφε για αυτό που φαινόταν ότι θα πρέπει να προσαρμοστούμε: Τον κίνδυνο*. Τον κίνδυνο που προκύπτει από τις επιστημονικές/βιομηχανικές εφαρμογές αλλά όχι μόνο. Τον κίνδυνο που προκύπτει από το γενικευμένο εφησυχασμό που δημιουργεί η ψευδαίσθηση ότι η επιστήμη και η τεχνική μπορεί να μας προστατεύσει από το ρίσκο που πολλές φορές αυτή η ίδια δημιουργεί, αλλά όχι μόνο. Πολλές φορές, ο εφησυχασμός αυτός μετατρέπεται σε κατεύθυνση πολιτικής: Γιατί να μην εκμεταλλευτούμε οικονομικά την Σαντορίνη τώρα που μπορούμε? Γιατί να μην την χτίσουμε απ’ άκρη σε άκρη για να κεφαλαιοποιήσουμε ότι μπορούμε? Για το καλό μας, ούτως η άλλως δεν είναι? Περισσότερα λεφτά, περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερη πρόοδος.