Φυσικοί κίνδυνοι και καταστροφές

Ο Περικλής απευθυνόμενος στους Αθηναίους λέει: «Είμαστε οι μόνοι στους οποίους ο προβληματισμός δεν αναστέλλει τη δράση. » Και προσθέτει: «Οι άλλοι είτε δεν σκέφτονται και είναι απερίσκεπτοι, κάνουν παραλογισμούς, είτε σκεπτόμενοι δεν καταφέρνουν να κάνουν τίποτα γιατί λένε στον εαυτό τους, υπάρχει ο λόγος και υπάρχει ο αντίθετος λόγος. »
Αντιμέτωποι με την πρόκληση του να ζούμε σε έναν τόπο μαγικό αλλά με αυξημένη επικινδυνότητα λόγο του γεωλογικού υποβάθρου, θα σταθούμε στο ύψος των Αθηναίων ή θα κατρακυλήσουμε προς τον σκεπτικισμό και την ανευθυνότητα, αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα.

Το 1986, στον απόηχο της καταστροφής του Τσερνομπίλ, ο Ulrich Beck έγραφε για αυτό που φαινόταν ότι θα πρέπει να προσαρμοστούμε: Τον κίνδυνο*. Τον κίνδυνο που προκύπτει από τις επιστημονικές/βιομηχανικές εφαρμογές αλλά όχι μόνο. Τον κίνδυνο που προκύπτει από το γενικευμένο εφησυχασμό που δημιουργεί η ψευδαίσθηση ότι η επιστήμη και η τεχνική μπορεί να μας προστατεύσει από το ρίσκο που πολλές φορές αυτή η ίδια δημιουργεί, αλλά όχι μόνο. Πολλές φορές, ο εφησυχασμός αυτός μετατρέπεται σε κατεύθυνση πολιτικής: Γιατί να μην εκμεταλλευτούμε οικονομικά την Σαντορίνη τώρα που μπορούμε? Γιατί να μην την χτίσουμε απ’ άκρη σε άκρη για να κεφαλαιοποιήσουμε ότι μπορούμε? Για το καλό μας, ούτως η άλλως δεν είναι? Περισσότερα λεφτά, περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερη πρόοδος.